Corona in beelden

Mijn moeder was niet bang. Ze kocht voor ons rubberen laarzen, van die mooie groene. Zo konden we van jongs af aan op avontuur in de nabijgelegen velden en bossen. We werden gedragen door vertrouwen. Omdat ik graag hielp met pannenkoeken bakken, kreeg ik een campinggasbrandertje en koekenpan voor mijn tiende verjaardag. Mijn moeder goot beslag in een lege fles en zo kon ik voortaan pannenkoeken bakken voor alle kinderen die meegingen op avontuur.

Ik kwam in die tijd ook tot de ontdekking wat alleen zijn in de natuur met mij deed. Mijn zintuigen werkten op scherp. Ik kon ruiken wanneer het zou gaan regenen, ik zag het ritme, de mieren, de bloemen, alles. Tijdloos.

Tientallen jaren later stuitte ik op een boekje van Krishnamurti in een atelier dat ik deelde met anderen. Tijdens de lunchpauze begon ik te lezen en van werken kwam het niet meer. Zijn woorden resoneerden onmiddellijk met mijn oerziel, om het zo maar eens te zeggen. Ik heb er eigenlijk niet de juiste woorden voor. Dat onze zintuigen de poort zijn naar het NU, dat wist ik al. Dat observeren leren is. En dat dit niet betekent dat je een boom de juiste naam moet geven, nee, dan neemt het brein het weer over. Gewoon kijken naar die boom.

Observeren is mijn werk geworden. Ik maak er beelden van. En dat is niet altijd mooi, harmonieus of prettig. Welnee, het is vaak heel verdrietig. En eenzaam. Soms sta ik zomaar te stofzuigen, waar ik een gruwelijke hekel aan heb, om maar niet te hoeven beginnen in mijn atelier. Gelukkig is het een fase, zodra ik erdoorheen ben, dan vlieg ik. Beelden reizen door mij heen. Soms zie ik pas veel later werkelijk wat ik gemaakt heb.

Tijdens corona besefte ik dat ik nooit op school geleerd had hoe om te gaan met een radicaliserende overheid. Eigenlijk hebben we maar bar weinig geleerd over wat democratie werkelijk inhoudt; de valkuilen, hoe fragiel en kostbaar het is. Terwijl dat wat mij betreft in het basisschoolpakket mag. Of is dat inmiddels al zo? Het lijkt me juist nu – ook na corona – een uitgelezen tijd om vooral ook te oefenen hoe democratie werkt en voelt, bijvoorbeeld met toneel. Of met beeldende kunst.

Observeren en werken tijdens corona; ik had een nieuwe beeldtaal nodig. Voorbij de huid, de plek waar de overheid wilde wroeten, Mijn kolkende, stuwende, kloppende en wondere wereld. Een wereld vol communicatie-methodes waar wij nog steeds niet veel van snappen. Behalve dan dat het groots en magnifiek is. En 100% eigendom van jezelf. (En hoe tijdens zoveel ellende juist het mooiste duidelijk wordt!)

Deze online expositie op de website van de Vierde Golf begint met mijn eerste beeld: ‘Angst voorleven aan kinderen’. Want dat heeft mij waarschijnlijk het meeste geraakt. Het is beneden álle waardigheid om ouders bang te maken, kinderen angst aan te jagen. Bij een werkelijke crisis spreek je immers juist de intelligentie van je medemens aan. Ook – of misschien wel juist – die van de jeugd.

Lot Brandt

Over Lot Brandt en haar beelden
Vanaf het begin van de coronaperiode heeft Lot Brandt, zoals ze altijd deed, haar observaties proberen te duiden in beelden. Ze kwam er al snel achter dat de beeldtaal hiervoor een nogal ‘vlezige’ moest worden, een wereld van ingewanden en meer. Omdat het haar raakte ‘tot op het bot en weer terug.’ De collectie beelden, waarvan op deze plek een selectie is geplaatst, heeft Lot tentoongesteld, in september 2023. Het was iets wat ze normaal nooit deed. Nog geregeld ziet ze in haar herinnering het verdriet en de woede van haar bezoekers voorbijkomen. En die woede richtte zich trouwens ook wel eens op haar. Inmiddels woont en werkt Lot in Nieuw-Zeeland. Zie www.lotbrandt.nl voor meer informatie.